Inhoudsopgave
s0910c02 - Kalichstein Laredo Robinson korte toelichting
Pagina 2
Alle pagina's

We duiken even in de geschiedenis van de twintigste eeuw. Het is januari 1977. De kersverse president Jimmy Carter houdt zijn inaugurele rede in Washington. Een historische gebeurtenis natuurlijk, ook voor de muziekwereld want ter ere van de inauguratie geeft trio Kalichstein-Laredo-Robinson voor dezelfde Carter in het Witte huis zijn allereerste concert! Het zet een nieuwe standaard. Het trio zet deze, onveranderd van samenstelling - wat uniek is in de muziekwereld - drie decennia later nog steeds. Het blad Musical America beschrijft hen als volgt: "The foremost trio with the greatest longevity... bringing to worldwide audiences their expressive and exhilarating interpretations"; waaraan weinig meer valt toe te voegen.
Men hoort hen in een ongewone Haydn. We kennen de componist als levenslustig, om zich heen dollend. Maar hier, in dit op één na laatste van zijn vele pianotrio's, heeft de oude baas de ernst ontdekt. Het Adagio, in hoofdzaak voor het toetsinstrument alleen, is streng als een Bachfuga. De sobere muziek is zo mager als een skelet en vervuld van Memento mori. Uiteraard treurt Haydn niet te lang en vervolgt hij met een vrolijk rondo, want bij hem roept Memento mori uiteraard Carpe diem op! Met Mendelssohns Tweede pianotrio is de componist op z'n meest dramatisch. Nerveus, ja schokkend. "Wat je nog niet van me weet, is dat ik sinds enige tijd de behoefte heb aan rust, aan niet-reizen, niet-dirigeren,